De Israëlische president Shimon Peres is op 5 & 6 maart op bezoek in Brussel om o.m. deel te nemen aan een academische zitting met de rector van de ULB en minister van Defensie De Crem te ontmoeten. Shimon Peres staat symbool voor het Israëlische Hasbara-beleid (Hebreeuws voor 'publieke diplomatie'). De door Peres zelf gecultiveerde propaganda moet ons doen geloven dat deze Nobelprijswinnaar uit 1994 een vredesduif is.
Een blik op de politieke carrière van de man, geeft echter een heel ander beeld. Peres was in de jaren 1950 de verantwoordelijke voor het militaire productie-apparaat. Hij hielp 'Israel Airospace Industries' (IAI), het grootste Israëlische defensiebedrijf, uit de grond stampen en bezorgde Israël het kernwapen. Als minister van Defensie, Buitenlandse Zaken en Premier was hij betrokken bij liquidaties van Palestijnse politieke leiders (o.m. in Tunis) en hij was de grootste verdediger van de bouw van Israëlische nederzettingen in Palestijns gebied. De Oslo-akkoorden die hij mee onderhandelde zijn achteraf uitgemond in een vernuftig kolonisatieproject dat tot de bantoestanisering (kleine geografische eilandjes die van elkaar zijn afgescheiden) van de Palestijnse gebieden heeft geleid. voor deze 'vredesduif' wordt in België de rode loper uitgerold.
De bouw van de nederzettingen waarvan iedereen zegt dat ze illegaal zijn, de vele schendingen van het internationaal recht, de oorlogsmisdaden de afgelopen decennia, de bouw van de Apartheidsmuur diep in Palestijns gebied,... niets lijkt de normale diplomatieke, economische en zelfs militaire verhouding met het Westen in de weg te staan. De VS storten elk jaar 3 miljard dollar militaire steun op de rekening van het Israëlische Ministerie van Defensie. De Europese wapenhandel naar Israël ondervindt geen hinder van de Europese gedragscode die duidelijke -bindend geachte – morele criteria bevat om de wapenhandel aan banden te leggen. Tussen 2003 en 2011 kreeg Israël 1,4 miljard euro aan wapens uit de Europese Unie. Duitsland heeft de afgelopen decennia zes peperdure duikboten geleverd die voor bijna de helft werden gesubsidieerd met Duits belastinggeld, goed wetende dat deze duikboten als lanceerplatform voor Israëlische kernwapens kunnen fungeren. Iran krijgt een batterij aan zware sancties over zich heen voor een vermeend militaire nucleair programma. Israël is een kernwapenmacht dat geen lid is van het non-proliferatieverdrag en dat drie vierde van zijn wapenproductie exporteert, o.m. naar de EU.
Tijdens zijn bezoek aan Israël in het najaar van 2009 stelde Javier Solana, toenmalig Hoog Vertegenwoordiger van het Europese Buitenlandse beleid: "Israël is -staat u mij toe om dat te zeggen- lid van de Europese Unie, zonder lid te zijn van de instellingen (...) Het is een lid van alle programma's." En hij vervolgde: "Geen enkel land buiten het continent heeft betrekkingen met de Europese Unie zoals Israël". Solana verwees nadrukkelijk naar de deelname van Israël aan de EU-programma's voor onderzoek en technologie. Israël is het enige niet-Europese land dat een volledige toegang geniet tot het Zevende Kaderprogramma (FP7) voor onderzoek. Meer nog, uit een onderzoek waaraan Vrede vzw meewerkte, blijkt dat Israëlische defensiebedrijven zoals IAI en Elbit Systems, profiteren van Europese onderzoekssubsidies. Zo is de Katholieke Universiteit van Leuven (KUL) partner van Israel Airospace Industries in maar liefst 3 onderzoeksconsortia die onder FP7 worden gesubsidieerd.
Zelfs in diplomatieke kringen lijkt men de intense banden tussen Israël en de EU wat al te gortig vinden. Vorige maand lekte een rapport van de Europese Consuls in Jeruzalem dat de bouw van Israëlische nederzettingen in Palestijns gebied omschrijft als “systematisch, moedwillig en provocatief” en als het “enige grote gevaar voor de twee-staten-oplossing”. Het rapport geeft tien aanbevelingen, waaronder financiële sancties en een reisverbod voor bekende radicale kolonisten. Ook vraagt het een duidelijke etikettering op producten die uit de nederzettingen komen. Het is niet de eerste keer dat de Europese diplomatie in koor met mensenrechtenactivisten en ontwikkelingsorganisaties maatregelen vragen tegen het nederzettingenbeleid, maar telkens vallen die binnen de EU in dovemansoren. In kringen van Europese diplomaten en bureaucraten heerst er – getuige de bewoordingen in het rapport – een duidelijk ongenoegen over de inactiviteit van hun regeringen. Aan strenge retoriek vanuit de EU over de Israëlische nederzettingen is er geen gebrek, maar in de praktijk gebeurt er niets en worden de relaties met Israël zelfs verbreed en verdiept. Vandaar dat organisaties uit het middenveld en activisten uit heel Europa op verschillende terreinen actie voeren om aan die voorkeursbehandeling een einde te maken. In België voert Vrede vzw samen met Intal campagne voor een militair embargo tegen Israël. Het is tijd dat onze regeringen en de EU een einde maken aan hun hypocrisie en doen waarvoor ze beweren te staan: de mensenrechten en humanitaire waarden verdedigen.
Dit artikel verscheen als edito in 'Vrede' - nr 420 | maart april 2013.
De 3 onderstaande artikels verschenen eveneens in dit maart april nummer
- Wanneer België ten oorlog trekt, vergeet het dat het een democratie is
- Eb en vloed van de 25 januari-revolutie
- Huurlingen en drones, de oorlog van de toekomst
Kent u Vrede nog niet?
Vraag hier een gratis proefnummer aan, of neem een abonnement en maak dit tijdschrift mee mogelijk.