Ik schrijf deze brief voor mijn mede-Irak-veteranen. Ik schrijf deze brief voor de 4.488 soldaten en mariniers die zijn gesneuveld in Irak. Ik schrijf deze brief voor de honderdduizenden veteranen die gewond zijn geraakt, waarvan de wonden -fysiek en psychisch- hun levens kapot hebben gemaakt. Ik ben een van deze zwaar gewonden.

Ik raakte in 2004 verlamd door een hinderlaag van opstandelingen, in Sadr City. Mijn leven is ten einde gekomen. Ik leef slechts nog dankzij terminale zorg. Ik schrijf deze brief voor mannen en vrouwen die hun echtgenoot hebben verloren, voor kinderen die een ouder hebben verloren, voor de vaders en moeders die zonen en dochters zijn verloren en voor hen die nu zorg dragen voor de vele duizenden medeveteranen met een hersenbeschadiging. Ik schrijf deze brief voor alle veteranen wiens trauma's en zelfhaat, veroorzaakt door wat zij hebben meegemaakt, doorstaan en gedaan hebben in Irak, geleid hebben tot zelfmoord. Ik schrijf deze brief voor alle soldaten en mariniers die tijdens het vervullen van hun plicht, gemiddeld één zelfmoord per dag plegen. Ik schrijf deze brief voor de ongeveer één miljoen gesneuvelde Irakezen en voor de ontelbare gewonde Irakezen. Ik schrijf deze brief voor ons allemaal; het menselijke afval dat onze oorlog heeft achtergelaten, voor hen die de rest van hun leven oneindige pijn zullen moeten lijden en voor altijd verdriet hebben.

Ik schrijf deze brief, mijn laatste brief, aan u meneer Bush en aan u meneer Cheney. Ik schrijf niet omdat ik de illusie heb dat u enig besef heeft van de menselijke en morele consequenties van uw leugens, manipulatie en honger naar macht en rijkdom. Ik schrijf deze brief omdat ik, voordat ik doodga, wil duidelijk maken dat ik en honderdduizenden medeveteranen, samen met miljoenen burgers en honderden miljoenen mensen in Irak en het Midden-Oosten, exact weet wie jullie zijn en wat jullie hebben gedaan. Jullie ontlopen wellicht een gerechtelijke veroordeling, maar in onze ogen is elk van jullie schuldig aan absurde oorlogsmisdaden, plunderingen en, uiteindelijk, moord, inclusief de moord op duizenden jonge Amerikanen, van wie jullie de toekomst zo bruut hebben afgenomen.

Totale mislukking

Twee dagen na de aanvallen op 11 september heb ik mij aangemeld bij het leger. Ik wilde het leger in omdat mijn land was aangevallen. Ik wilde hen die een kleine 3000 van mijn medeburgers hadden vermoord, keihard terugslaan. Maar ik ging niet het leger in om te vechten in Irak, een land dat part noch deel had aan de aanvallen van september 2001 en geen enkele bedreiging vormde voor zijn buren, laat staan voor de VS. Ik ging niet het leger in om Irakezen te "bevrijden", om verzonnen massavernietigingswapens uit te schakelen of om wat jullie zo cynisch de "democratie" noemen in Bagdad en het Midden-Oosten te vestigen. Ik ging niet het leger in om Irak opnieuw op te bouwen, waarover jullie in die tijd zeiden dat het zou worden betaald door de inkomsten van de Iraakse olie-industrie. Het tegenovergestelde bleek waar: deze oorlog heeft de VS al meer dan drie biljoen dollar gekost.

Ik ging beslist niet het leger in om een "preventieve" oorlog te voeren. Een preventieve oorlog is volgens internationale wetten illegaal. Maar als soldaat in Irak volgde ik braaf jullie idiote bevelen op. Het waren bevelen tot misdaden, zo weet ik nu. De oorlog in Irak is de grootste strategische blunder in de geschiedenis van de VS. Deze oorlog vernietigde de machtsbalans in het Midden-Oosten. Het maakte een corrupte en meedogenloze pro-Iraanse overheid in Bagdad mogelijk. Een overheid die zichzelf in stand houdt door marteling, doodseskaders en terreur. Deze oorlog liet Iran bovendien uitgroeien tot de dominante macht in de regio. Op elk niveau, moreel, strategisch, militair en economisch, was Irak een een mislukking. En het zijn jullie twee, meneer Bush en meneer Cheney, die deze oorlog zijn begonnen. Jullie zouden dan ook moeten opdraaien voor de consequenties.

Ik heb, zoals vele gehandicapte veteranen, geleden onder de inadequate en meestal ontoereikende zorg die wordt verleend door de veteranen-nazorg. Ik ben me, net als vele andere gehandicapte veteranen, gaan realiseren dat mijn fysieke en geestelijke wonden voor jullie totaal niet interessant zijn, en waarschijnlijk voor geen enkele politicus ooit interessant zullen zijn.

We zijn gebruikt. We zijn verraden. En we zijn verlaten.

Meneer Bush en meneer Cheney, ik hoop dat jullie worden berecht. Maar ik hoop vooral, voor jullie eigen bestwil, dat jullie de morele moed zullen vinden om wat jullie mij en vele, vele anderen hebben aangedaan, onder ogen te zien. Ik hoop dat jullie de kracht en het karakter zullen hebben om tegenover het Amerikaanse volk en de rest van de wereld, en het Iraakse volk in het bijzonder, om vergiffenis te smeken.

Tomas Young overleed op 10 november 2014.