Antoon Roossens

De mondialisering is een realiteit, maar ook een mythe. Het tot stand komen van een mondiaal geïntegreerd productienet in de technologische nijverheid, en de daar noodzakelijk uit voortvloeiende vrijmaking van de wereldhandel, zijn realiteiten die voortspruiten uit de huidige stand van wetenschap en techniek.

De weerslag van de deregulatie van de kapitaalmarkt op economisch, sociaal en politiek gebied, kan worden samengevat in één woord destabilisering: het verbreken van alle economische evenwichten en controlemechanismen; groeiende bestaansonzekerheid van de arbeidende klassen en dualisering van de maatschappij;

De versnelde wetenschappelijke en technische vooruitgang van de laatste helft van de 20e eeuw heeft niet alleen de voorwaarden geschapen voor de mondialisering van de technologische nijverheid. Diezelfde vooruitgang heeft ook een diepe transformatie teweeg gebracht in de werking van de economie als geheel.

De basis van de mondialisering was de technische innovatiestroom die het mogelijk maakte een groot aantal geografisch verspreide ondernemingen te integreren in één enkele, mondiale productieketting.

Mondialisering is het nieuwe modewoord. Het is een container-begrip, onduidelijk afgelijnd, waar men zowat alles in stopt wat te maken heeft met de hedendaagse problemen op economisch, sociaal, politiek of cultureel gebied. Zo wordt het een magisch woord waarmee men alles verklaart ... en niets (1).