Van in het begin van de jaren 1950 in Korea tot vandaag in Iran hebben de VS-strijdkrachten vrijwel elke oorlog die ze hebben gevoerd verloren, terwijl ze massale verwoestingen hebben toegebracht aan andere landen en middelen hebben weggeleid van de noden van mensen in eigen land.
Volgens het ‘Stockholm International Peace Research Institute’ (SIPRI), gaf de VS tussen 2001 en 2024 (omgerekend naar constante dollars van 2024) 21 biljoen dollar uit aan zijn militair apparaat, wat overeenkomt met de gezamenlijke militaire uitgaven van de volgende 18 landen op de lijst van grootste spendeerders aan defensie. Iran kwam nauwelijks in die lijst voor en besteedde slechts 2% van wat de VS uitgaf. SIPRI schatte de Iraanse militaire begroting voor 2025 op maar 7,5 miljard dollar. Hoe houdt Iran zich dan staande tegenover de VS-oorlogsmachine van meerdere biljoenen dollars?
Een belangrijk verschil tussen de oorlog van de VS tegen Iran en eerdere Amerikaanse en geallieerde bombardementencampagnes tegen Joegoslavië, Afghanistan, Irak, Libië en nu Gaza is dat de VS en Israël er niet in geslaagd zijn het Iraanse luchtverdedigingssysteem te vernietigen. Ze kunnen dus geen gevechtsvliegtuigen boven Iran laten vliegen zonder het risico te lopen de toestellen en piloten te verliezen als gevolg van vijandelijk vuur. Iran heeft zijn cruciale defensie-infrastructuur wijselijk ondergronds aangelegd, waarbij wapenfabrieken, wapenvoorraden en lanceerlocaties beschut zijn onder het ondoordringbare bergachtige terrein van het land.
De VS-minister van Oorlog, Pete Hegseth, beweerde op 10 maart dat de VS “het volledige overwicht in de lucht” had over Iran, maar dat is nog steeds niet waar. In plaats daarvan valt het VS-leger Iran voornamelijk aan met langeafstandswapens van buiten de Iraanse grenzen, waardoor de voorraden buitengewoon dure wapens in hoog tempo worden uitgeput.
Hoewel VS-gevechtsvliegtuigen het Iraanse luchtruim vermijden, rapporteerde de ‘Congressional Research Service’ dat de VS ten minste vier F-15-gevechtsvliegtuigen, een F-35, een A-10, zeven KC-135-tankvliegtuigen, een E-6 AWACS-vliegtuig, twee MC-130J-vliegtuigen voor speciale operaties, een helikopter, een Triton-drone voor grote hoogtes en 24 MQ-9 Reaper-drones heeft verloren.
Ter vergelijking: het VS-leger verloor tijdens de grootschalige invasie van Irak in 2003 slechts één A-10 en zes helikopters, nadat een groot deel van de Iraakse luchtverdediging systematisch was vernietigd door een bombardementencampagne van lage intensiteit, uitgevoerd onder dekking van de zogenoemde no-flyzones die de VS, het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk eenzijdig hadden ingesteld na de Eerste Golfoorlog in 1991.
In de eerste 30 dagen van de oorlog in 2003 wierpen de VS-strijdkrachten 13.000 ton aan bommen en raketten af op Irak. Slechts 800 ton, oftewel 6%, van die munitie bestond uit kruisraketten en andere langeafstandswapens, zoals de wapens die de VS nu inzet tegen Iran.
De VS heeft inmiddels een derde van zijn voorraden langere afstands- en luchtverdedigingswapens verbruikt, waaronder JASSM- en Tomahawk-kruisraketten en SM-2-, SM-3- en SM-6-luchtdoelraketten, evenals de helft van zijn voorraden Patriot- en THAAD-onderscheppingsraketten en de nieuwe Precision Strike Missiles, die de ATACMS-raketten met hun kortere bereik vervangen. JASSM's kosten tussen de 700.000 dollar per stuk en THAAD-onderscheppingsraketten zo’n 12 miljoen dollar per stuk. Voor het merendeel van deze raketten zal het jaren duren voordat ze aangevuld kunnen worden.
De VS gebruikt dus raketten die miljoenen dollars per stuk kosten en op korte termijn niet vervangbaar zijn om de Iraanse Shahed-drones, van tussen de 20.000 en 50.000 dollar per stuk, te proberen onderscheppen. En dat lukt vaak niet eens. Dit staat in schril contrast met Irak in 2003, toen het meest gebruikte wapen van de VS de 500-pond zware, met laser geleide GBU-12 Paveway II-bom was, die slechts 22.000 dollar kost. De 7.000 bommen die voor de aanval op Irak werden gebruikt konden bovendien gemakkelijk worden aangevuld.
Om de afnemende voorraad raketten van de marine in het oorlogsgebied te compenseren, laat de VS B-1-bommenwerpers opstijgen vanaf een Britse luchtmachtbasis in Fairford in Engeland om Tomahawk-raketten af te vuren op Iran. Er zijn inmiddels al zoveel vliegtuigen die vanaf grote afstanden worden ingezet om Iran aan te vallen, dat de VS ook tientallen extra tankvliegtuigen heeft moeten sturen ter versterking van de 60 tankvliegtuigen die het al in Israël had gestationeerd.
De Russen hebben in de context van de oorlog in Oekraïne aangetoond dat de capaciteit om de productie van relatief goedkope artilleriegranaten en drones snel op te voeren belangrijker kan zijn dan biljoenen uitgeven aan grootschalige wapenprogramma's. Ondertussen heeft het corrupte militair-industriëel complex van de VS een gouden draaideur gecreëerd tussen de wapenindustrie, de top van het Pentagon en een gecoöpteerde civiele regering. Dit complex heeft steeds duurdere wapens ontwikkeld, maar heeft vrijwel elke oorlog verloren die het voerde.
De enige oorlogen die de VS sinds 1945 heeft gewonnen, waren drie korte oorlogen om kleine neokoloniale buitenposten in Grenada, Panama en Koeweit te heroveren, waarbij de VS profiteerde van de verzwakking van de Sovjet-Unie in de jaren 1980. Afgezien daarvan heeft het VS-leger -van Korea in het begin van de jaren 1950 tot Iran vandaag- iedere oorlog verloren, terwijl het massale verwoestingen aanrichtte in landen en onder bevolkingen waarvan de VS-regering beweerde ze te willen bevrijden. Zoals het gezegde luidt: “Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig”.
Net als bij veel industrieën in de VS is de wapenindustrie na de Koude Oorlog geconsolideerd geraakt rond een machtsgroep van vijf bedrijven -Lockheed Martin, Boeing, Raytheon (nu RTX), General Dynamics en Northrop Grumman- waarvan de aanhoudende groei afhankelijk is van steeds hogere winsten uit alsmaar duurdere oorlogsschepen, gevechtsvliegtuigen en wapensystemen. Eindeloze oorlogen en “dreigingen” dienen ondertussen om de overheveling van een steeds groter deel van de nationale rijkdom naar de kas van deze bedrijven te rechtvaardigen.
De VS-regering en de commerciële media vertellen de VS-burgers al tientallen jaren dat deze buitengewone militaire uitgaven en eindeloze oorlogen iets zijn om trots op te zijn, en velen geloven de perverse mythe over de militaire overmacht van de VS. Het Pentagon werkt hard om zijn imago bij het publiek hoog te houden. Het geeft jaarlijks 2 miljard dollar uit aan rekrutering en het behouden van personeel. Alleen al in 2023 besteedde het Pentagon 1,14 miljard dollar aan reclamecontracten.
Maar dit narratief begint barsten te vertonen. Zoals geldt voor veel aspecten van het politieke en economische systeem stellen steeds meer burgers zich vragen bij wat hen over het VS-leger is geleerd. En veteranen zelf zijn vaak de meest uitgesproken critici.
In een artikel voor ‘Business Insider’ over de problemen waarmee rekruteerders van het VS-leger te maken hebben, schreef Kelsey Baker dat veel veteranen van de ‘Global War on Terror’ hun eigen kinderen nu ten stelligste afraden om bij het leger te gaan. Drie van de rekruteerders met wie Baker sprak, zeiden dat de ouders van tieners die zij voor rekrutering benaderden, wapens hadden getrokken tegen hen, en één rekruteerder herinnerde zich dat een woedende ouder hem een “kindermoordenaar” en een slaaf van de regering noemde.
In Iran zit de VS vast tussen het escaleren van een catastrofale, niet te winnen oorlog die het nooit had moeten beginnen, en de dringende noodzaak om het illegale, corrupte beleid van agressieve oorlogvoering dat het sinds 2001 voert, te herzien.
De aanslagen van 11 september 2001 werden gepleegd door 19 kapers van al-Qaeda, niet door de landen die de VS vervolgens binnenviel en bezette. De VS-leiders reageerden op die afschuwelijke misdaden met een investering van meerdere biljoenen dollars in nieuwe wapens en imperialistische militaire expansie - een besluit dat net werd gedreven door de “ongegronde invloed” van het militair-industriëel complex waar president Dwight D. Eisenhower in zijn afscheidstoespraak in 1961 voor waarschuwde.
De VS-bezettingstroepen in Afghanistan en Irak werden verslagen door lichtbewapende verzetskrachten die hun eigen landen verdedigden. Toch negeerden de VS-leiders hun eigen mislukkingen en nederlagen en blijven ze blindelings de escalatieladder beklimmen - eerst door de confrontatie aan te gaan met Rusland via de oorlog in Oekraïne en nu door Iran op zijn eigen grondgebied te bestrijden.
Merk op dat het onder Democratische regeringen was dat de VS in 2014 een staatsgreep in Oekraïne steunde en vervolgens in april 2022 een vredesakkoord tussen Rusland en Oekraïne afwees, terwijl president Donald Trump, een Republikein, in 2020 de belangrijkste militaire leider van Iran liet vermoorden en in 2025 en 2026, samen met Israël, oorlogen startte tegen Iran. De Amerikaans-Israëlische genocide in Gaza geniet -net als de illegale bezetting die daartoe heeft geleid- nog altijd partijoverschrijdende steun in het VS-Congres, maar niet van de VS-burgers die de leden van het Congres beweren te vertegenwoordigen.
Velen begrepen de gevaren van een gemilitariseerde reactie van de VS op de misdaden van 11 september 2001 nog voordat het Pentagon met zijn ongebreidelde militaire uitgaven startte en land na land aan massale verwoesting blootstelde.
In 1999 legde Chalmers Johnson in zijn vooruitziende en breed geprezen boek 'Blowback' uit hoe het militarisme en imperialisme van de VS onvermijdelijk de kiem legde voor catastrofale gebeurtenissen, zoals de aanslagen van 11 september. Hij volgde op met nog drie boeken voor zijn ‘American Empire Project’, alvorens hij in 2010 overleed.
Voormalig Neurenberg-aanklager Ben Ferencz zei een week na 11 september op de ‘National Public Radio’ (NPR): “Het is nooit een legitieme reactie om mensen te straffen die niet verantwoordelijk zijn voor het aangerichte kwaad... We moeten onderscheid maken tussen het straffen van de schuldigen en het straffen van anderen. Als je eenvoudigweg op grote schaal wraak neemt door bijvoorbeeld Afghanistan of de Taliban te bombarderen, zul je veel mensen doden die niet goedkeuren wat er is gebeurd."
Tegen dat de VS zich in 2003 aan het voorbereiden was om Irak binnen te vallen, was de internationale verontwaardiging daarover zo wijdverbreid dat dit leidde tot de grootste wereldwijde protestbeweging uit de geschiedenis. Tot 36 miljoen mensen in 60 landen kwamen op straat tegen de oorlog tegen Irak. Maar de VS-leiders negeerden de verwerping van hun leugens door de wereld -zowel bij de Verenigde Naties als op straat- en bleven doen alsof Irak chemische, biologische en zelfs kernwapens bezat en op de een of andere manier verantwoordelijk was voor de misdaden van 11 september.
De indoctrinatie van de VS-bezettingstroepen in Irak was zo compleet dat, zelfs drie jaar na het begin van de oorlog, in februari 2006, 85% van de VS-troepen die Irak bezetten in een peiling van Zogby aangaf dat hun voornaamste missie daar bestond uit “wraak nemen voor Saddams rol bij de aanslagen van 11 september”.
De leugens, het brainwashen, de folteringen, de bloedbaden onder de burgerbevolking en andere oorlogsmisdaden die de militaire geschiedenis van de VS de afgelopen 25 jaar hebben verziekt -samen met de buitensporige kosten- hebben ervoor gezorgd dat de VS-burgers zich ondubbelzinnig tegen nieuwe oorlogen hebben gekeerd. Maar ongelooflijk genoeg zijn ze er niet in geslaagd om de leden van het Congres ervan te overtuigen hun grondwettelijke verantwoordelijkheid te nemen en te stoppen met het volledig ontspoorde militair-industriëel complex van recordbedragen aan geld, wapens en valse voorwendselen voor oorlogen te voorzien.
Voor het begrotingsjaar 2027 heeft president Trump een recordbedrag van 1,5 biljoen dollar voor militaire uitgaven gevraagd. De door het Huis van Afgevaardigden aangenomen ‘National Defense Authorization Act’ (NDAA) voor het begrotingsjaar 2027 machtigt 1,15 biljoen dollar aan discretionaire militaire uitgaven, terwijl aanvullende financiering buiten de NDAA het totale militaire uitgavenplan van de regering op 1,5 biljoen dollar brengt. De Senaat heeft zijn eigen versie van de NDAA 2027 tot nu toe nog niet aangenomen. Het NDAA-ontwerp voor het begrotingsjaar 2027 bevat ook ongekende bepalingen om de wapenproductie van de VS en Israël verder te integreren en het delen van inlichtingen te intensifiëren.
Trumps frustratie over het onvermogen om Iran te verslaan komt voort uit hetzelfde waanidee over de militaire superioriteit van de VS dat ook zijn voorgangers in zijn greep had - vooral sinds het einde van de Koude Oorlog. In zijn boek uit 2018, ‘Losing Military Supremacy: the Myopia of American Strategic Planning’, waarschuwde Andrei Martyanov dat de enorme VS-investeringen in vliegdekschepen en andere kostbare oorlogsschepen en gevechtsvliegtuigen in hoog tempo achterhaald raakten door een nieuwe generatie Russische en Chinese raketten die veel sneller en verder konden vliegen dan de meest geavanceerde raketten in het VS-arsenaal.
Vandaag hebben Iraanse raketten en drones het militaire machtsevenwicht in het Midden-Oosten fundamenteel veranderd. Ze hebben het VS-leger verdreven van zijn militaire basissen in de Perzische Golf en dwingen vliegdekschepen om op 1.600 km van de kust van Iran te blijven. Het ‘US Central Command’ heeft zijn regionale hoofdkwartier moeten verplaatsen van Qatar naar Jordanië, maar Iran heeft het ook daar aangevallen.
De VS is nu een groter deel van zijn troepen in het Midden-Oosten aan het verplaatsen naar Israël. Dit verhoogt de inzet en vergroot de risico’s van een eventuele verdere escalatie van de oorlog tegen Iran. Het breidt ook de verstrengelde militaire alliantie van de VS met de genocidale staat Israël verder uit – een alliantie waar de meeste VS-burgers inmiddels tegen zijn.
Op 8 augustus bracht Iran opnieuw zes punten onder de aandacht uit het ‘Memorandum of Understanding’ dat Trump al op 17 juni ondertekende. Teheran stelde dat de VS aan deze punten moet voldoen voordat het de Straat van Hormuz weer zal openstellen voor de internationale scheepvaart.
Westerse commentatoren omschreven deze punten als nieuwe, harde voorwaarden, maar ze zijn niet nieuw, noch strenger dan voorheen. Ze maken slechts expliciet wat al impliciet was - bijvoorbeeld door specifiek Palestina en Jemen te vernoemen, terwijl het oorspronkelijke memorandum slechts opriep tot het beëindigen van de oorlog “op alle fronten, met inbegrip van Libanon”. De Verenigde Staten en Israël zijn deze oorlog begonnen, en Washington heeft de macht om er een einde aan te maken door te goeder trouw te onderhandelen, op basis van het memorandum waarmee ze al hebben ingestemd.
De bevolking in de VS heeft al veel offers gebracht om de achterhaalde, buitensporig dure en ineffectieve oorlogsmachine van hun land te bekostigen. Velen hebben betaald met hun leven, hun ledematen of hun gezondheid. Wij dragen allemaal de opportuniteitskosten voor het oorlogszuchtige beleid van onze leiders en voor het roekeloos verspillen van onze nationale rijkdom, waardoor we verstoken blijven van de basisvoorzieningen die onze buren in andere ontwikkelde landen als vanzelfsprekend beschouwen: van universele gratis gezondheidszorg en kwalitatief openbaar onderwijs tot lonen waarvan je kunt leven en betaalde vakantiedagen.
De verwerpelijke prioriteiten van de VS-regering leiden ertoe dat de meest ernstige problemen onopgelost blijven, terwijl ze tegelijkertijd wereldwijde inspanningen om die problemen aan te pakken ondermijnen: van de vernietiging van het klimaat en de natuur tot het voortdurende gevaar van een nucleaire oorlog.
Zoals de reeds bekende resultaten van de voorverkiezingen suggereren, willen de meeste VS-burgers een samenleving die voor de bevolking zorgt, met een regering die hun dringendste behoeften aanpakt. Daar moet toch zeker ook het ontmantelen van deze mislukte, verziekte, volledig ontspoorde en absurd dure oorlogsmachine toe behoren.
Dit vertaalde artikel verscheen eerder op de website van 'Code Pink'.