Het genocidale Israël is in de marge van de geëscaleerde oorlog tegen Iran een Gaza-scenario aan het uitvoeren in Libanon. Tel Aviv beweert niet te zullen stoppen tot Hezbollah volledig is uitgeschakeld en de joodse gemeenschappen in het noorden van Israël veilig zijn, maar ondertussen lijkt dit eerder een excuus te zijn voor het verjagen en doden van Libanese burgers en voor Israëlische gebiedsuitbreiding
Niet lang na 7 oktober 2023 vuurde de paramilitaire vleugel van de sjiitische partij Hezbollah vanuit het zuiden van Libanon raketten af op het noorden van Israël. Het betekende de start van bijna een jaar van militaire vijandelijkheden langs de grens van Israël en Libanon. Op 1 oktober 2024 stak het Israëlisch leger (IDF) de Blauwe Lijn over (de door de VN in 2000 vastgelegde demarcatie tussen beide landen) en viel het Libanon voor de zoveelste keer binnen sinds de jaren 1970. Op 26 november 2024 werd een door Frankrijk en de VS bemiddeld staakt-het-vuren-akkoord ondertekend.
In het kielzog van de huidige operatie 'Lion’s Roar'/'Epic Fury', de illegale agressieoorlog die Israël samen met de VS startte tegen Iran op 28 februari 2026, lanceerde Tel Aviv op 2 maart een nieuwe doorgedreven bombardementencampagne in het zuiden van Libanon. Hezbollah’s drone- en raketaanvallen op Israël als vergelding voor de moord op de Opperste Iraanse leider Ayatollah Khamenei werden aangegrepen als justificatie voor het offensief. De sjiitische groepering werd beschuldigd van het opblazen van het staakt-het-vuren-akkoord van november 2024, ondanks het feit dat Israël het sinds de inwerkingtreding zelf zodanig frequent had geschonden -met bijna dagelijkse dreigingen, invallen en luchtaanvallen- dat Libanon hierover begin dit jaar een klacht indiende bij de VN. In de 15 maanden voorafgaand aan de escalatie van 2 maart 2026 schond de IDF het akkoord maar liefst meer dan 15.000 keer, wat leidde tot meer dan 130 Libanese burgerdoden.
Burgerdoelen
Na meer dan een maand van bombardementen in Zuid-Libanon en de sjiitische wijken in de hoofdstad Beiroet zijn ondertussen al meer dan 1500 Libanezen omgekomen, waaronder minstens 129 kinderen.
Net als in Gaza lijkt Israël in Zuid-Libanon bewust medisch personeel te viseren, onder meer met zogenaamde ‘double tap’-aanvallen, waarbij een tweede aanval wordt uitgevoerd op het moment dat hulpdiensten de slachtoffers van een eerste aanval te hulp schieten. Bij een bombardement op een gezondheidspost in het dorp Burj Qalaouiyah werden in één klap twaalf artsen en verpleegkundigen vermoord. In totaal werden inmiddels meer dan 50 medische hulpverleners gedood in Libanon.
Ook het met geweld belemmeren van mediaberichtgeving ter plaatse is een Israëlisch patroon dat herkenbaar is uit Gaza en de bezette Westelijke Jordaanoever. Op 28 maart bombardeerde de IDF een duidelijk gemarkeerd persvoertuig op weg naar de Zuid-Libanese plaats Jezzine. Bij de gerichte aanval kwamen drie journalisten om het leven. Dit brengt het totaal aantal door de IDF gedode leden van de pers in Libanon op vijf sinds 2 maart, en op elf sinds het begin van de genocide in Gaza. In de Gazastrook zelf -dat sinds 7 oktober 2023 hermetisch afgesloten is voor buitenlandse journalisten- werden sindsdien al 210 Palestijnse persmedewerkers en journalisten gedood. Wereldwijd documenteerde het ‘Committee to Protect Jounalists’ vorig jaar 129 gedode mediamedewerkers. Israël was verantwoordelijk voor meer dan twee derde van dit aantal. Als Tel Aviv de aanvallen al erkent, worden de vermoorde journalisten er steevast van beschuldigd actieve strijders en terroristen te zijn zonder dat daarvoor geloofwaardig bewijs wordt geleverd.
Zowel het viseren van medische hulpverleners, mediawerkers als burgers zijn uiteraard zware oorlogsmisdaden.
Annexatie?
Sinds 2 maart zijn meer dan 1,1 miljoen Libanezen op de vlucht geslagen. De meesten van hen zijn vanuit het zuiden van het land de Litani-rivier overgestoken na massale Israëlische evacuatiebevelen. Onder het mom van bezorgdheid om burgerlevens fungeren deze evacuatiebevelen -net als in Gaza- als orders tot gedwongen ontheemding. Naar schatting zijn zo’n 20% van de mensen die in evacuatiezones leven toch in hun huizen en dorpen gebleven. Enerzijds gaat het om de bewoners van christelijke of overwegend soennitische dorpen, die de verzekering hebben gekregen van de IDF dat ze niet geraakt zullen worden als ze geen sjiitische buren opvangen (de klassieke verdeel- en heersstrategie in een land dat een geschiedenis van sektarisch conflict kent) en anderzijds om mensen die hun huizen niet willen of kunnen verlaten.
Sinds 12 maart is de IDF begonnen met het opblazen van de bruggen over de Litani, die zo’n 30 km ten noorden van de Blauwe Lijn ligt. Het vernietigde ondertussen al acht bruggen over deze rivier - officieel om de aanvoer van wapens aan Hezbollah-strijders te verhinderen, maar het belemmert ook een mogelijke terugkeer van gevluchte burgers en snijdt het zuiden af van de rest van het land.
De Israëlische minister van Defensie Katz verklaarde op maandag 16 maart dat zijn leger de gevluchte sjiitische Zuid-Libanezen niet zou toestaan terug te keren alvorens de veiligheid van het noorden van Israël is verzekerd. Diezelfde maandag bevestigde Katz dat de IDF in Zuid-Libanon een grondoperatie had gelanceerd, met het oog op “beperkte en gerichte aanvallen”. Er werd onmiddellijk gevreesd voor een Israëlische bezetting van onbepaalde duur van de Libanese grensstreek.
Israël spreekt van een bufferzone: een veelvuldig gebruikte tactiek in de bezette Palestijnse gebieden om grondgebied -vrijgemaakt van burgers en infrastructuur- in te lijven. Katz verklaarde op 22 maart dat hij Beit Hanoun en Rafah in Gaza als “model” wil gebruiken voor de vernietiging van Libanese huizen en dorpen in de zuidelijke grensstreek. Een bezetting van onbepaalde duur van het Libanese gebied ten zuiden van de Litani wordt inmiddels als een noodzaak naar voor geschoven door de Israëlische autoriteiten. IDF-functionarissen hadden het tijdens een mediabriefing op 3 april over de aanleg van een ‘diepe verdedigingslinie’ op Libanees grondgebied.
In Libanon heerst er angst dat het om een de facto annexatie gaat, een scenario dat ook openlijk bepleit wordt door verschillende Israëlische politici en commentatoren. Zo verklaarde de Israëlische minister van Financiën, Bezalel Smotrich: “Net zoals we 55% van Gaza onder controle hebben, moeten we hetzelfde doen in Libanon”. Hij voegde eraan toe dat de Litani-rivier “de nieuwe grens tussen ons en Libanon moet worden”.
Dit past perfect in het idee van het streven naar ‘Eretz Israel’, of Groter-Israël - de aanduiding van een gebied dat ver buiten de huidige internationaal erkende grenzen van Israël reikt. De achterliggende gedachte is dat het gebied tussen de Nijl (Egypte) en de Eufraat (Irak) volgens de Tenach (Hebreeuwse bijbel) tot het Joodse volk zou behoren. In de Israëlische politiek en media wordt steeds frequenter naar dit bijbelse concept verwezen – in de praktijk refereert het aan een bereidheid om de Palestijnse gebieden, delen van Libanon en Syrië, en heel Jordanië te annexeren.
Oorlogsmisdaden in overvloed
Het evacuatiegebied voor burgers werd al vrij snel uitgebreid, waarbij de grens in noordelijke richting werd verlegd tot aan de rivier de Zahrani, op 40 km van de Blauwe Lijn. Het gaat om ongeveer 15% van het Libanese grondgebied en meer dan een vijfde van de bevolking.
Net als in Gaza garandeert het vluchten naar zogenaamde veilige zones niet dat burgers gespaard worden van het Israëlisch militair geweld. Gisteren werd bijvoorbeeld nog een volledige familie van zeven personen –waaronder drie vrouwen en een vijfjarig meisje– gedood bij een Israëlische luchtaanval in Kfar Hatta, nabij de Zuid-Libanese stad Sidon, in een gebied dat expliciet door Israël was aangewezen als een veilige zone voor burgers.
De aanvallen op Libanon gebeuren met dezelfde herkenbare wreedheid die we in Gaza zagen, en er trouwens nog altijd zien. Elke dag wordt de lijst met oorlogsmisdaden langer. Er is deze week bijvoorbeeld opnieuw melding gemaakt van het gebruik van witte fosfor-munitie door de IDF. De mensenrechtenorganisatie 'Human Rights Watch' (HRW) stelt dat er al op de tweede dag van de huidige Israëlische militaire operatie illegaal witte fosfor werd gebruikt boven woongebieden in het Zuid-Libanese Yohmor. Witte fosfor kan ernstige branden en gruwelijke verwondingen veroorzaken. Volgens het internationaal recht is het verboden in dichtbevolkte gebieden omdat het geen onderscheid maakt tussen burgers en militaire doelen. Israël is niet aan zijn proefstuk toe. HRW documenteerde de grootschalige inzet van witte fosformunitie in de Libanese grensdorpen tussen oktober 2023 en mei 2024, en Israël gaf zelf toe dat het in de zomer van 2006 witte fosformunitie dropte op Zuid-Libanon tijdens de 34-dagen durende oorlog.
De Europese leiders blijven net als met de genocide in Gaza oorverdovend stil over de huidige Israëlische operatie en oorlogsmisdaden in Libanon. Ondertussen loopt het aantal slachtoffers op, wordt de civiele infrastructuur in het zuiden van Libanon met de grond gelijk gemaakt en rukken IDF-eenheden verder op.
Vandaag, woensdag 8 april, ging een voornamelijk door Pakistan bemiddeld tijdelijk staakt-het-vuren van twee weken tussen de VS en Iran in, dat moet leiden tot rechtstreekse vredesonderhandelingen. Israël beloofde de overeenkomst te respecteren maar zwoer de oorlog tegen de Hezbollah in Libanon verder te zetten. Volgens de Pakistaanse eerste minister Shehbaz Sharif is Libanon nochtans opgenomen in het staakt-het-vuren.
Minder dan 12 uur nadat de tijdelijke wapenstilstand werd aangekondigd focuste Israël zijn vernietigingsdrang volledig op Libanon met een massale golf onaangekondigde luchtaanvallen, waarbij binnen 10 minuten meer dan 100 doelen werden geraakt. Volgens de IDF ging het om "de grootste gecoördineerde aanval op heel Libanon" sinds de escalatie van de militaire campagne iets meer dan een maand geleden. De aanvallen waren gericht op Zuid-Libanon, de Bekavallei en Beiroet. Daarbij stelde de IDF onbeschaamd dat het voornamelijk “Hezbollah-infrastructuur” heeft getroffen “te midden van de burgerbevolking”. Op beelden en foto's uit de hoofdstad is te zien hoe vanuit verschillende wijken grote rookpluimen opstijgen.
De VS maakt voorlopig geen bezwaar tegen de voortzetting van de Israëlische militaire operaties in Libanon. En andermaal stonden de Europese leiders erbij en keken ernaar. Het is exact deze geresigneerde, kruiperige en angstige houding -zonder veroordelingen, laat staan sancties- die de ongegeneerde brutaliteit van genocidale oorlogsmisdadigers als Trump, Netanyahu en konsoorten normaliseert.