Op 7 mei worden in het Verenigd Koninkrijk verschillende verkiezingen gehouden. Ten eerste moeten er in een groot deel van Engeland meer dan 5000 raadsleden worden gekozen voor 136 lokale besturen, waaronder de gemeenteraden van de 32 ‘boroughs’ (stadsdelen) van Londen. Daarnaast zijn er parlementsverkiezingen voor het Schotse parlement (Holyrood) en het Welshe parlement (Senedd Cymru).
Reform UK, de rechts-populistische partij die werd opgericht door Nigel Farage in 2018 als de Brexit Party en in januari 2021 haar huidige naam kreeg, verwacht een pak zitjes binnen te halen. In de lokale verkiezingen van mei vorig jaar (in het VK worden lokale verkiezingen niet overal in hetzelfde jaar gehouden en in sommige gemeenten zelfs niet een hele raad in één keer, maar jaarlijks in delen) haalde Reform honderden nieuwe lokale politieke mandaten binnen. Zo evolueerde ze op korte tijd van een protestpartij naar een partij met daadwerkelijke invloed op het lokale bestuursniveau. Vandaag bezet Reform UK in heel het land 985 lokale zetels, heeft ze in 10 lokale raden de meerderheid en bekleedt ze het burgemeesterschap in de grootstedelijke regio’s Greater Lincolnshire en Hull & East Yorkshire.
De partij profileert zich sterk rond anti-immigratie, anti-klimaatbeleid en de nood aan strengere criminaliteitsbestrijding en ordehandhaving. Dat zijn bij uitstek nationale beleidsterreinen. Het is dus logisch dat Reform UK rond deze thema’s haar verkiezingsbeloften niet heeft kunnen nakomen het afgelopen jaar, maar hoe zit het met de lokale verkiezingsbeloften? Een studie van ‘HOPE not hate’, een antifascistische campagnegroep, nam de staat van dienst van de partij onder de loep in de lokale raden waar ze sinds mei vorig jaar het bestuur in handen heeft. De conclusie is dat de vele onervaren lokale mandatarissen op een dysfunctionele manier politiek bedrijven en Reform UK haar beloften hoegenaamd niet is nagekomen.
De belangrijkste belofte in de lokale Reform-pamfletten was dat de gemeentebelastingen verlaagd of op zijn minst bevroren zouden worden. In geen enkele van de lokale besturen die Reform in handen heeft gebeurde dit. Integendeel, de belastingen werden overal verhoogd. In Worcestershire steeg de lokale belasting zelfs met 9% - een bedrag dat zo hoog is dat er goedkeuring van de regering voor nodig was. Cynisch genoeg presenteert Reform UK zich ook voor deze verkiezingen als de enige keuze voor iedereen die geen belastingverhogingen wil.
Reform beloofde in de aanloop naar de lokale verkiezingen van 2025 ook de “woke-verspilling” terug te dringen, maar dit vertaalde zich vooral in bezuinigingen op sociale openbare diensten en het schrappen van financiële steunprogramma’s en gezondheidsondersteuning voor kwetsbare burgers, bijvoorbeeld het afschaffen van gratis parkeren voor mensen met een beperking of het sluiten van verzorgingstehuizen.
De andere lokale verkiezingsbeloften die niet werden nageleefd, waren het verbeteren van de staat van de wegen (met name het dichten van de vele gaten in het wegdek) en meer afvalophaling. (In Lancashire stelden de raadsleden van Reform zelfs voor om het afval om de drie weken op te halen in plaats van om de twee weken.)
Naast de niet-nagekomen beloften wordt in het HOPE-rapport ook uitgebreid ingegaan op de onbekwaamheid van de lokale Reform-bestuurders. Ondanks het feit dat Farage in april 2025 nog beweerde dat zijn kandidaten voor de lokale verkiezingen grondiger waren doorgelicht “dan de Labour- of Conservatieve Partij ooit hebben gedaan”, is één op de tien kandidaten die in mei vorig jaar werd verkozen ondertussen opgestapt. Sommigen liepen over naar andere partijen uit onvrede of na interne disputen. Een aantal moest zich terugtrekken wegens criminele praktijken buiten de politieke functie (zo waren er gevallen van malafide verhuren van onveilige woningen, het inhuren van ongedocumenteerde werknemers en pogingen tot corruptie).
Anderen werden gedwongen een stap terug te zetten of te vertrekken nadat ze in schandalen verwikkeld raakten door op hun sociale media racistische, islamofobe en/of gewelddadige boodschappen te delen. Raadslid John Allen uit Northumberland werd bijvoorbeeld uit de partij gezet omdat hij had gepost: “Ik zou [de Britse premier] Starmer zelf neerschieten als ik het wapen en de kans had”. Reform-bestuursleden moesten de partij verlaten omdat ze in positieve zin verwezen hadden naar Hitler of de neo-Nazi-groep ‘Patriotic Alternative’. Een raadslid van county Staffordshire had alle Afrikanen als “achterlijk” bestempeld en iemand anders riep dan weer op om de Islam van de planeet te verwijderen met “één grote kernaanval”.
Na een ophefmakend jaar beweert Reform dat het zijn doorlichtingsprocedures in de aanloop naar de verkiezingen van 7 mei heeft verbeterd. In oktober 2025 werd gemeld dat er al 4000 Reform-kandidaten werden doorgelicht en goedgekeurd in wat volgens Reform-woordvoerder voor binnenlandse zaken Zia Yusuf, “de beste screening van het land” is. Nochtans vond een gezamenlijk onderzoek van HOPE not hate en de 'Daily Mirror' gemakkelijk de namen van drie door Reform geselecteerde kandidaten terug op een gelekte lijst van vroegere leden van de extreemrechtse British National Party (BNP). Reform UK verzet zich nadrukkelijk tegen het label ‘extreemrechts’ en Nigel Farage stelt heel duidelijk dat ex-BNP-leden niet welkom zijn in zijn partij. De drie personen in kwestie werden ondertussen uit de partij gezet, maar er is nog steeds een hele waslijst aan huidige Reform-verkiezingskandidaten die in een verder of recent verleden gewelddadige, racistische, islamofobe, antisemitische, seksistische of homofobe standpunten hebben geuit.
Een bloemlezing. Reform-kandidaat voor Bradford, Daniel Devaney, postte dat hij alle moslims “van de aardbodem wilde wegvagen”. Andrew Mahon, kandidaat voor Blackburn South East, vindt dat de leider van de Britse fascisten, Oswald Mosley, “gelijk had”. Arnold Tabor, die verkiesbaar is in Wakefield, wil dat het leger migrantenboten op zee aanvalt en de migranten die toch het land binnen geraken in slavenarbeiderskampen opsluiten. Op een socialemedia-account gelinkt aan Reform-kandidate voor Gateshead, Linda McFarlane, werd opgeroepen om Keir Starmer en minister van Justitie David Lammy neer te schieten. Ze pleit ook voor “een wit” land met een “wit Engels parlement”. Eileen McManus, een van de Reform-kandidaten voor de gemeenteraad van Harlow in Essex, is fan van de bekende extreemrechtse activist Tommy Robinson en voorstander van het deporteren van alle moslims. Dit is helemaal geen exhaustieve lijst. Het is duidelijk dat er iets schort aan de fameuze doorlichtingsprocedure van Reform UK. Verkiezingskandidaten lijken ook uitsluitend gedwongen te worden om de partij te verlaten voor hun rechts-extremistische en haatdragende standpunten als er echt controverse over uitbreekt in de reguliere pers.
De peilingen voor 7 mei voorspellen een verpletterende nederlaag voor Karmer’s Labour-partij. Verwacht wordt dat Reform UK als grote winnaar uit de bus komt. Extreemrechts zal de mainstreampolitiek op die manier dieper binnensijpelen.