Aan de hele mensheid, aan de moeders van de wereld, aan Artsen Zonder Grenzen, aan journalisten met zelfrespect, aan regeringen die nog rechtvaardigheid willen: ik veroordeel de misdaad die men niet wil zien.
Mijn naam is als die van miljoenen anderen - geen beroemde achternaam, geen belangrijke functie. Ik ben een gewone Cubaanse vrouw - een dochter, een zus, een patriot. Ik schrijf dit met een gebroken hart en bevende handen. Wat mijn volk vandaag doormaakt, is geen crisis. Het is een langzame, berekende moord, koelbloedig uitgevoerd vanuit Washington. En de wereld kijkt de andere kant op.
Aanklacht namens mijn grootouders:
Ik klaag aan dat ouderen in Cuba voortijdig sterven omdat de blokkade verhindert dat geneesmiddelen voor hartziekten, hoge bloeddruk en diabetes het land bereiken. Het is geen gebrek aan middelen. Het is een opzettelijk verbod. Bedrijven die medicijnen aan Cuba zouden willen verkopen, worden beboet, vervolgd en bedreigd. Hun regeringen zwijgen. Ondertussen grijpt een Cubaanse grootvader naar zijn borst en wacht. De dood komt zonder waarschuwing – de blokkade niet.
Aanklacht namens mijn kinderen:
Ik klaag aan dat de couveuses in Cuba uitgeschakeld worden wegens brandstofgebrek. Dat er pasgeborenen zijn die vechten voor hun leven, terwijl de regering van de Verenigde Staten beslist welke landen ons olie mogen verkopen en welke niet. Dat er Cubaanse moeders zijn die het leven van hun kinderen in gevaar zien komen, omdat een bevel ondertekend in een kantoor in Washington meer waard is dan het gehuil van baby's op 90 mijl van de VS-kusten.
Waar is de internationale gemeenschap? Waar zijn de organisaties die de rechten van kinderen zo vurig verdedigen? Of verdienen Cubaanse kinderen het soms niet te leven?
Aanklacht wegens opzettelijke uithongering:
Ik klaag aan dat de blokkade geprogrammeerde honger is. Het is niet zo dat er zomaar een gebrek aan voedsel heerst. Het is dat ons wordt verhinderd het te kopen. Dat schepen met voedsel worden nagejaagd. Dat banktransacties worden geblokkeerd. Dat bedrijven die ons graan, kip en melk verkopen, worden gesanctioneerd.
Honger in Cuba is geen ongeluk. Het is een staatsbeleid van de regering van de Verenigde Staten - geoptimaliseerd gedurende zestig jaar, geactualiseerd door elke regering, verergerd door Donald Trump en meedogenloos uitgevoerd door Marco Rubio.
Zij noemen dit “economische druk”. Ik noem het terrorisme door middel van honger.
Aanklacht namens onze dokters:
Ik klaag aan dat onze dokters -dezelfde die tijdens de pandemie levens redden terwijl de hele wereld instortte- vandaag geen injectiespuiten, geen anesthesie en geen röntgenapparatuur hebben. Niet omdat wij niet weten hoe we die moeten produceren. Niet omdat het ons aan talent ontbreekt. Maar omdat de blokkade ons verhindert toegang te krijgen tot voorraden, reserveonderdelen en technologie.
Onze wetenschappers ontwikkelden vijf vaccins tegen COVID-19. Vijf. Zonder hulp van wie dan ook. Tegen wind en getij. Ondanks blokkade en leugens. En toch worden we door het imperium gestraft omdat we daarin zijn geslaagd.
Aan de wereld zeg ik:
Cuba vraagt je niet om aalmoezen.
Cuba vraagt je niet om soldaten.
Cuba vraagt je niet om van ons te houden.
Cuba vraagt je om gerechtigheid. Niets meer. Niets minder.
Ik vraag je te stoppen met het normaliseren van het lijden van mijn volk.
Ik vraag je de blokkade bij naam te noemen: een MISDAAD TEGEN DE MENSELIJKHEID.
Ik vraag je om je niet te laten misleiden door het verhaal van “dialoog” en “democratie”, terwijl men ons de keel dichtknijpt.
Wij willen geen liefdadigheid. Wij willen dat men ons LAAT LEVEN.
Aan de medeplichtige regeringen die zwijgen:
De geschiedenis zal jullie ter verantwoording roepen.
Aan de media die liegen:
De waarheid vindt altijd haar weg door de kieren.
Aan de beulen die sancties ondertekenen:
Het Cubaanse volk vergeet niet en vergeeft niet.
Aan hen die nog menselijkheid in hun hart dragen:
Kijk naar Cuba. Kijk wat ons wordt aangedaan. En vraag jezelf af: "aan welke kant van de geschiedenis wil ik staan?".
Vanop dit kleine eiland, met een groots volk,
vraagt een gewone Cubaanse vrouw die weigert zich over te geven:
ALS DEZE TEKST JE VAN BINNEN RAAKT, DEEL HEM.
Het maakt mij niet uit of je 10 vrienden of 10.000 volgers hebt.
Het maakt mij niet uit of je muur openbaar of privé is.
Het maakt mij niet uit of je nooit iets deelt.
Dit is anders.
Dit is geen foto van een zonsondergang.
Dit is geen roddelnieuws.
Dit is niet zomaar een mening.
Dit is een SCHREEUW. En schreeuwen onderdruk je niet. Ze WORDEN GEHOORD. Ze WORDEN DOORGEGEVEN. Ze WORDEN EEN MENIGTE.
Vandaag vraag ik je niet om een ‘like’.
Ik vraag je om je duimen te gebruiken voor iets groters dan het naar beneden scrollen op je scherm.
DEEL DIT.
Zodat de wereld weet dat er in Cuba geen crisis is, maar een MISDAAD.
Zodat moeders in andere landen weten dat hier baby’s voor hun leven vechten in couveuses die door de blokkade zijn uitgeschakeld.
Zodat grootouders in andere landen weten dat hier ouderen sterven terwijl ze wachten op geneesmiddelen die Washington tegenhoudt.
Zodat medeplichtige regeringen schaamte voelen.
Zodat de leugenachtige media geen uitweg hebben.
Zodat de beulen weten dat WIJ NIET ZWIJGEN.
Eén enkele persoon die dit deelt, verandert de wereld niet.
Duizenden, miljoenen, WEL.
Houd deze tekst niet voor jezelf.
Wees niet medeplichtig aan het zwijgen.
ZORG DAT DEZE AANKLACHT VERDER REIKT DAN DE BLOKKADE.
DEEL DIT. NU.
Hier vind je de tekst in het Spaans.