De luchtaanval op een wooncomplex in het Leqtaifiya district van Doha (Qatar) is een zoveelste Israëlische inbreuk op het internationaal recht. Onderhandelaars van Hamas die er resideren op uitnodiging van de Qatarese autoriteiten om te praten over een voorstel voor een staakt-het-vuren vormden het doelwit. Er vielen naar verluidt zes doden, maar de Hamasleiders zouden ongedeerd zijn gebleven. 

Met zijn aanval op Qatar bevestigt Israël opnieuw dat het lak heeft aan een akkoord dat een eind moet maken aan het genocidaal geweld in Gaza. Het maakt bovendien duidelijk dat premier Netanyahu niet geïnteresseerd is in het lot van de Israëlische gijzelaars die zich nog in Gaza bevinden. Vrede zou immers een obstakel opwerpen voor het eigenlijke doel van zijn rechts-extremistische regering: de etnische zuivering en verwoesting van de Gazastrook om er nadien nieuwe Israëlische nederzettingen te bouwen en het gebied aan te hechten bij Israël. Om het er vingerdik op te leggen vaardigde het Israëlische leger enkele uren voor de aanval het bevel uit dat 1 miljoen inwoners de Gaza-stad moeten verlaten en naar het zuiden van de enclave moeten trekken.

Israël is niet aan zijn proefstuk toe. Bijna een jaar geleden (27 september 2024) vermoordde het Israëlisch leger Hezbollah-leider Nasrallah te midden van onderhandelingen voor een staakt-het-vuren in Libanon. Nadien saboteerde Israël met een grootschalige aanval op Iraanse leiders en nucleaire installaties de onderhandelingen van de VS over een nucleair akkoord met Iran. 

Het oorlogszuchtige Israëlische regime lijkt er een gewoonte van te maken om diplomatieke initiatieven aan flarden te schieten. Het heeft oorlog en inbreuken op het internationaal recht tot norm verheven. De afgelopen twee jaar voerde het Israëlisch leger geregeld lucht- en grondoperaties uit in Jemen, Libanon en Syrië. In dat laatste land heeft het gebruik gemaakt van de val van Bashar al-Assad om extra Syrisch gebied te bezetten. Sinds 1967 houdt het de Syrische Golanhoogten bezet die het vervolgens bij wet annexeerde in strijd met het internationaal recht. Het begaat zo onophoudelijke en systematische inbreuken op de soevereiniteit van deze landen. 

En toch blijft Israël daarmee wegkomen. Het kan nog steeds genieten van diplomatieke, economische en militaire steun van zijn westerse bondgenoten, de Verenigde Staten op kop, ondanks het genocidaal optreden in Gaza. De VS leverde tussen oktober 2023 en oktober 2024 voor 17,9 miljard aan wapens en militaire steun. Zonder deze steun zou Israël niet in staat zijn om het gewelddadig optreden in Gaza en zijn Arabische buurlanden vol te houden. 

Ook de Israëlische luchtaanvallen op Qatar konden onmogelijk plaatsvinden zonder medeweten of zelfs medewerking van de Verenigde staten. De VS heeft verschillende militaire basissen met radarinstallaties in de regio tussen Israël en Qatar. Meer nog, in de buurt van de aanval bevindt zich een grote militaire basis van de VS. Het wordt helemaal pervers nu blijkt dat de geviseerde delegatie van Hamas zich in Qatar bevond om zich te buigen over een voorstel voor het staakt-het-vuren dat van de Verenigde Staten zelf afkomstig is. Door Israël de vrije hand te geven om het onderhandelingsteam van Hamas in een met de VS bevriend land standrechtelijk te proberen executeren, is bij Washingtons bondgenoten in het Midden-Oosten alvast ook de indruk gewekt dat de VS compleet onbetrouwbaar is. Qatar is een belangrijke investeerder in de VS en werpt zich met tal van bemiddelingen rond diverse conflicten -zoals tussen de Afghaanse Taliban en de VS- op als het Zwitserland van het Midden-Oosten.

Vanuit de Europese Unie kwamen er verschillende veroordelingen op het Israëlische optreden. De Belgische minister van Buitenlandse Zaken, Maxime Prévot, kwam niet verder dan het “betreuren” van de schending van de territoriale integriteit van Qatar door Israël. Maar het is weinig waarschijnlijk dat diplomatieke afkeuringen zich zullen vertalen in krachtdadig optreden. Dat is ook niet het geval na de decennialange Israëlische kolonisatiepolitiek, apartheidsbeleid en nu bijna twee jaar van uitvoerig gedocumenteerde oorlogsmisdaden en volkerenmoord op de Palestijnen.

Israël wordt weinig in de weg gelegd. Odertussen vermoordde het al zeker 65.000 mensen in Gaza, naast de minstens 157.000 mensen die het er verwondde of verminkte. Er is ook sprake van meer dan 11.000 vermisten – velen van hen bevinden zich onder het puin. Sinds mei 2025 zijn bijna 2.000 Palestijnen door Israël gedood terwijl ze humanitaire hulp zochten. Uit recent gelekte gegevens van het Israëlisch leger blijkt dat meer dan vier vijfde van het totaal aantal doden, burgers waren. Een onbekend aantal mensen is gestorven door honger en ziekte als gevolg van de vernietiging door Israël van de bestaansmiddelen in Gaza en het opzettelijk blokkeren van levensnoodzakelijke hulp.

De Europese tolerantie voor de Israëlische misdaden is onbegrijpelijk, schandalig en onaanvaardbaar. De EU is in Gaza op een moreel faillissement afgestevend en is elke geloofwaardigheid op vlak van mensenrechten verloren. Hoewel Brussel zich achter een tweestatenoplossing schaart, staat het toe dat een koloniale apartheidsstaat de Westelijke Jordaanoever volbouwt met illegale nederzettingen van waaruit kolonisten de Palestijnse bevolking aan een terreurregime onderwerpen. Zelfs 700 dagen van genocidaal geweld blijkt niet voldoende om een belangrijk samenwerkingsakkoord tussen Israël en de EU -het Associatieverdrag- op te schorten. Tot vandaag blijft de samenwerking met Israël op politiek, economisch, militair, cultureel en sportief vlak quasi onaangetast. Op termijn zal Brussel daarvoor een tol moeten betalen.