Midden-Oosten

De oorlog van de Brits-Amerikaanse coalitie tegen Irak werd gevoerd zonder de goedkeuring van de Verenigde Naties. Deze daad van agressie blijft om die reden illegaal. De huidige bezetting die voortvloeit uit deze oorlog wordt nu echter-tegen elke logica in-a posteriori door resolutie 1483

Jordanië heeft het niet gemakkelijk. Het land ligt al jaren tussen twee conflictgebieden, waar oorlog zowat een constant gegeven is geworden. De Israëlische bezettingsoorlog heeft zijn weerslag in Jordanië, dat naar schatting 2,7 miljoen (bijna 60 procent van de totale bevolking) Palestijnen telt.

Sinds de verre aanloop van de oorlog in Irak hebben Bush en Blair zich in alle mogelijke bochten gewrongen om deze bloedige inval toch maar te verantwoorden. Hun pogingen om de wereldopinie en de Verenigde Naties te overtuigen zijn mislukt.

"De waarheid over Irak die Bush niet wil horen." Zo was de hoorzitting in het Europees Parlement aangekondigd. 

Volgens minister van Buitenlandse Zaken is Europa "het slachtoffer van de pacifisten" en hebben we "in het verleden te weinig gedaan om onze militaire capaciteit op peil te houden".

Een delegatie van het Anti-oorlogsplatform Irak, dat 150 organisaties verenigt in een campagne tegen een militaire interventie in Irak, is vorige week vrijdagnamiddag ontvangen door de minister van Buitenlandse Zaken, Louis Michel.

Het wordt steeds duidelijker dat de regering van de Verenigde Staten, met of zonder mandaat, een oorlog wil starten tegen Irak. Dit is rampzalig, zowel voor de Irakese bevolking als voor de hele wereld. Ik wil niet dat de Verenigde Naties nog langer misbruikt of omzeild worden voor een oorlogspolitiek.

Niet alle oppositiepartijen laten zich verleiden tot samenwerking met de VS. De Communistische Partij van Irak (CPI) verwerpt zowel de dictatuur van Saddam Hoessein als de oorlogsplannen van Washington.

Sinds oktober 1998 is 'regime change' de officiële politiek van de Verenigde Staten. Op 31 oktober 1998 werd die beleidslijn formeel vastgelegd in de 'Iraq Liberation Act' (ILA). Een van de centrale elementen daarin is de steun aan de Irakese oppositie.

Niet eerder gezien: eensgezindheid in de Arabische Liga ('al-Rabita al-Arabiya')Al eerder gehoord: oorverdovende stilte in de Arabische straten.

De ontwrichting van de Palestijnse landbouw verklaart voor een deel waarom de Palestijnen in het najaar 2000 in opstand zijn gekomen, maar er is meer. Israël heeft ook op andere fronten een politiek gevoerd die sterk hebben bijgedragen tot de frustratie en ongenoegen bij de Palestijnse bevolking.

Op 27 november werd in de VUB een debat georganiseerd door het APP (Actieplatform Palestina) over en mét 'Palestijnse Israëli's': zij die zich in 1949 aan de Israëlische kant van de wapenstilstandslijn bevonden en hun nakomelingen.

Over het systeem van sancties tegen Irak en het misbruik ervan hebben we hier al regelmatig bericht. Het sanctiebegrip komt in het volkenrecht niet voor en is bijgevolg ook niet gedefinieerd. Laat ons 's een en ander van nabij bekijken.

Rawya Ash-Shawwa woont in Gaza-stad. Zij is politica, maar haar wortels liggen in de basisbeweging. Zij is naast parlementslid ook voorzitster van de Raad van Bestuur van PARC in Gaza, een landbouworganisatie en partner van onder andere Oxfam Wereldwinkels.

Met de goedkeuring van VN-resolutie 1441 eind vorige week, is de Veiligheidsraad uiteindelijk gezwicht voor de druk van de VS. Niet alleen om het Irakees regime zeer strikte voorwaarden op te leggen voor wat betreft de wapeninspecties, maar ook om de Amerikaanse regering defacto een vrijgeleide te geven

Met aandacht hebben we uw opiniestuk in De Morgen van zaterdag 5 oktober gelezen. Daarin doet u het overkomen alsof het hele conflict met de Palestijnen een zaak is van terrorisme (Palestijnen) tegen een democratie (Israël). We konden onze oren niet geloven.

Terwijl momenteel in het voetlicht van de gebeurtenissen de oorlog van het Israëlische leger tegen de Palestijnse bevolking in de Bezette Gebieden in volle hevigheid woedt, dreigt een situatie van acuut watertekort.

Wie zal Arafat vervangen? Hamas of Jihad?

Sharons bedoelingen zijn al langer bekend, maar nog nooit eerder speelde hij het zo openlijk: de totale vernietiging van de Palestijnse autoriteit en haar infrastructuur, met de bedoeling de oprichting van een onafhankelijke Palestijnse staat te kelderen.

30 maart is het voor de Palestijnen 'dag van de aarde', symbolische dag tegen de Israëlische bezetting en de voortdurende confiscatie van Palestijnse gronden. Israël kan dit blijkbaar nog altijd ongestraft.

Israël voert de open oorlog tegen het hele Palestijnse volk verder op. Gisteren heeft premier Sharon op de Israëlische TV gezegd dat het aantal Palestijnse slachtoffers moet worden opgevoerd. Verder zei hij: "De Palestijnen moeten er eerst eens behoorlijk van langs krijgen vooraleer we kunnen praten over vrede"

De gematigde vredesbeweging in Israël was na het mislukken van de onderhandelingen onder Barak en de daaropvolgende overwinning van Sharon een tijdlang het Noorden kwijt. Daar heerste lange tijd de mythe van het 'vredesproces' in Oslo en van het 'genereuze' aanbod van Barak aan de Palestijnen.